X
تبلیغات
عشق و تنهایی
عشق و تنهایی

یکی بود یکی رفت

جهان پیر است و بی بنیاد

از این فرهاد کش فریاد

که کرد افسون و نیرنگش

ملال از جان شیرینم

نوشته شده در جمعه پنجم فروردین 1390ساعت 18:49 توسط فرهاد| |
 

رفاقت یک حادثه است و جدایی یک قانون

پس بیا حادثه آفرین وقانون شکن باشیم

.........................................................................

محبت از درخت آموز ک سایه از سر هیزم شن هم بر نمی دارد.

///////////////////////////////////////////////////////////////

از نخل برهنه سایه داری مطلب

               از مردم این زمانه یاری مطلب

                                    عزت به قناعت است و خاری به تمع

                                                      پس عزت خود بگیرو خاری مطلب

..................................................................

گل را دوست دارم به خاطر بویش...

اشک را دوست دارم به خاطر ریختنش....

شمع را دوست دارم به خاطر سوختنش..

تو را دوست دارم ولی نمیدانم چرا؟

...................................................................

یک بار از کنار دریا عبور کردی

 یک عمر امواج دریا برای بوسیدن جای پات میان و میرن

××××××××××××××××××××××××××××××××××

عاشقت گشتم تو گفتی عاشقان دیوانه اند

عاقبت عاشق شدی دیدی خودت دیوانه ای

..............................................

تو را به خاطر خنده زیبایت در قلبم محکوم میکنم.

اعتراضی هست؟

.................................................... 

نوشته شده در جمعه بیست و دوم بهمن 1389ساعت 0:29 توسط فرهاد| |

 

دشمن دوست نما را نتوان کرد علاج          شاخه را مرغ چه داند که قفس خواهد شد

نوشته شده در جمعه بیست و دوم بهمن 1389ساعت 0:11 توسط فرهاد| |
 

به من گفتی که دل دریا کن ای دوست

                                         همه دریا نثار ماکن ای دوست

دلم دریا شد و دادم به دستت

                                    مکش دریا به خون   پروا کن ای دوست

نوشته شده در جمعه بیست و دوم بهمن 1389ساعت 0:5 توسط فرهاد| |
 

گل سرخ و سفید و لاله زاری      مرا یک بوسه ده با یادگاری  

مرا بنگر به چشم یاور خود         نری تنها     مرا تنها نزاری

نوشته شده در جمعه بیست و دوم بهمن 1389ساعت 0:2 توسط فرهاد| |
گفتی شتاب رفتن من از برای توست

آهسته تر برو که دلم زیر پای توست

ای دل!نگفتمت نرو از راه عاشقی؟

رفتی، بسوز کین همه آتش سزای توست
نوشته شده در جمعه پانزدهم بهمن 1389ساعت 23:10 توسط فرهاد| |
   

                                                                                                                                         پرواز با تو باید گر پر شکسته در باد

 

                آغاز هرکجا شد پایان هرکجا باد       

نوشته شده در شنبه نهم بهمن 1389ساعت 22:33 توسط فرهاد| |
.............................          .....................................          ..................................

تو چشم عاشقم دردیست که بر جان من افتادست

بنازم این قلندر را هنوز از پا نیافتادست

اگر عاشق کشی رسم و مرام خوب رویان است

بکش مارا بکش مارا که داءم عید قربان است

............................           .....................................        ....................................

نوشته شده در جمعه هشتم بهمن 1389ساعت 22:2 توسط فرهاد| |
 

 

بی تو مهتاب شبی باز از آن کوچه گذشتم...

    

  وای از شب مهتابی !

     وای از شوق دیدار...

     بی تو مهتاب شبی کوچه را ساختم...

     سر این کوچه نشستم...

     از غم دوری تو شعر سرودم...

     شوق دیدار تو بود، دیدار نبود!

     عطر صد خاطره بود، یاد تو بود...

     یادم آید که شبی، از این کوچه گذر کردی!

     شعر خواندی و نوشتی!

     تو به من گفتی: حذر کن!

     از این عشق، گذر کن!

     وای... وای که بی تو

     به چه حالی در این کوچه نشینم...

     به چه حالی بنویسم!

     گر که خواهی خبر از عاشق آزرده بگیری،

     سر این کوچه بیا!

     شعر این کوچه بخوان!

                          شعرهایم همه تقدیم تو باد...

بی تو مهتاب شبی باز.............بی من از کوچه گذر کردی و رفتی
بی من از شهر سفر کردی و رفتی
قطره ای اشک فرو ریخت زچشمان سیاهم
تا خم کوچه به دنبال تو لغزید نگاهم.
تو برفتی  تو برفتی
نگهت هیچ نیافتادبه چشمان غمینم.
چون در خانه ببستم
دگر از پای نشستم.
نشنیدم دگر از کوچه صدایی،

برنخیزد دگر از مرغک پربسته نوایی.

یادم آمد که شبی باهم از آن کوچه گذشتیم،

لحظه ای با تو لب جوی نشستیم،

چه صفایی ، چه وفایی .

عکس مهتاب فرو ریخته در آب ،

قلبم از عشق تو بی تاب ،

دلم از جام تو سیراب .

با من غمزده از عشق بگفتی.

من که از عشق شنیدم ،

دل دیوانهّ خود را به تو بخشیدم و گفتم :                                                                       1          

از تو بهتر نه بدیدم ، نه شنیدم ،

و بگفتم که تحمل نتوانم ، که ببینم ، تو از این عاشق دیوانه جدایی.

چه صفایی ، چه وفایی .

بی تو من در همه شهر غریبم،

بی تو من با دل تنها و غریبم چه حزینم .

تو همه بود و نبودی ،

تو همه عشق و سرودی ،

تو همه روح و وجودی .

بی تو من طوفانزدهّ دشت جنوبم ،

صید افتاده به خونم .

بی تو من زنده نمانم .

دوری از چشم تو هرگز نتوانم.

قلبم از جای فرو ریخت.

شاپرک پر زد و بگریخت .

من و یک لحظه جدایی ، نتوانم ، نتوانم .

بی تو من زنده نمانم .

بی تو طوفان زده ی دشت جنونم
صید افتاده به خونم
تو چسان می گذری غافل از اندوه درونم؟
بی من از کوچه گذر کردی و رفتی
بی من از شهر سفر کردی و رفتی
قطره ای اشک درخشید بچشمان سیاهم
تا خم کوچه بدنبال تو لغزید نگاهم
تو ندیدی
نگهت هیچ نیفتاد براهی که گذشتی
چون در خانه ببستم،
دگر از پای نشستم،
گویا زلزله آمد،
گویا خانه فروریخت سر من،
بی تو من در همه ی شهر غریبم
بی تو کس نشنود از این دل بشکسته صدایی
برنخیزد دگر از مرغک پر بسته نوایی
تو همه بودونبودی
توهمه شعر و سرودی
چه گریزی ز بر من؟   

   که ز کویت نگریزم

                                                                                                    
گر بمیرم ز غم دل،
بی تو هرگز نستیزم.
من و یک لحظه جدایی؟
نتوانم،نتوانم
بی تو من زنده نمانم

بی تو من نیز دگر بار از آن کوچه گذشتم

زار و نالان همه جا در پی تو گشتم و گشتم

شب و مهتاب و کواکب همه دیدند

  که چه سان مات وغمین

   در به در و خانه به خانه

در پی نام و نشانت در زدم هیچ نشانی نگرفتم

لحظه ای بر لب آن جوی نشستم

   ماه در آینه رخسار تو را داشت

مرغ شب ناله کنان خبر از رنج تو می داد

جای جای قدمت را جست و جو کردم و بوئیدم و رفتم

  یادم آمدتو به من گفتی  از این عشق حذر کن

  به تو گفتم ولی از راز دلم هیچ نگفتم

تو ندانستی اگر عهد فراموش کنی

اگر از کوی دل من بروی

  من به دنبال تو مجنون من به یاد تو غریب

   کو به کو شهر به شهر

چون کبوتر بنشستم لب هر بام که بیابم تو و شب را

که روم با تو دگر بار از آن کوچه شبی مهتابی

   ماه و کیوان و ستاره همه دیدند                                                   

   بی تو با یاد تو در ظلمت شب

های های من و دل گم شد و گم شد

بی تو رفتم بی تو از کوی دلم کوچیدم

      بی تو اما چه غریبانه از آن کوچه گذشتم؟!...

با تو گفتم : حذر از عشق نه دانم نه توانم،

و تو گفتی من از این شهر سفر خواهم کرد

عاقبت هم رفتی، و چه آسان تو شکستی دل غمگین مرا
تو سفر کردی از این شهر ولی ای گل خوبم، جانم
من هنوزم « حذر از عشق ندانم، سفر از پیش تو هرگزنتوانم، نتوانم
 

روزها طی شد و رفت
تو که رفتی منِ دلخستهء پاک
با همه درد در این شهر غریب
باز عاشق ماندم
همهْ فکرم، همهْ ذکرم، آرزوهای دلِ دربدر و خسته ز هجرم، وصل و دیدار تو بود
تا که باز از نفست، روح در من بدمد، زنده باشم با تو، ولی افسوس نشد
 


ماه‌ها هم طی شد
بارها قصه آن، کوچهْ مهتاب مشیری خواندم
باورم شد که جهان، زندگی، عشق، امید
سست و بی‌بنیاد است
ولی انگار که عشقت، یادت، هیچ فکر سفر از این دل و این سینه نداشت
 

 

راستی محرم دل، کوچهء خاطره‌های تو و من، یادت هست
کوچه‌ای مثل همان، کوچهْ مهتاب مشیری
کوچهء مهر و صفا، کوچهء پنجره‌ها
پای آن تیر چراغ، وه چه شبهایی بود
خنده‌ها می‌کردیم، قصه‌ها می‌گفتیم
از امید، عشق، محبت که در آن نزدیکی، در صمیمیت و پاکی فضا جاری بود
و سخن از دل ما، که به دریا زده بود
حیف از آن همه امید دراز
حیف از آن همه امید دراز

در خیالم، با خودم می‌گفتم : کوچهْ مهتاب مشیری شعریست، عشق برتر باشد
و به این صحبت کوتاه خیالم خوش بود
ولی افسوس که دیگر رفتی، رفتنی بی‌پایان، بی‌عطوفت، بی مهر
و در این قصهء تلخ، باز من ماندم و من
 


دیگر امروز گذشت
هرچه بود آخر شد
ولی از عادت این دل، دلِ تنها، دلِ مرده، شبْ شبی، روشن و مهتاب شبی
باز از آن کوچه گذشته زیر لب می‌خوانم
« بی تو مهتاب شبی باز از آن کوچه گذشتم»  

 

نوشته شده در دوشنبه چهاردهم شهریور 1390ساعت 14:19 توسط فرهاد| |
 

 

 

   ............رفت.

نوشته شده در پنجشنبه دوم تیر 1390ساعت 21:37 توسط فرهاد| |